دلم برای کسی تنگ است

که آفتاب صداقت را

به میهمانی گل های باغ می آورد

و گیسوان بلندش را

                                  به باد ها میداد.

و دست های سپیدش را

                                 به آب می بخشید.

<> 

دلم برای کسی تنگ است

که آن دو نرگس جادو را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

<> 

دلم برای کسی تنگ است

که هم چو کودک معصومی

دلش برای دلم می سوخت

و مهربانی خود را

                                 نثار من میکرد.

<> 

دلم برای کسی تنگ است

که تا شمال ترین شمال

ودر جنوب ترین جنوب

در همه حال

همیشه در همه جا

                                آه با که بتوان گفت

که بود با من و

                               پیوسته نیز بی من بود

و  کار من ز فراقش فغان و شیون بود.

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

کسی....................

                             دگر کافی ست.